Układanie desek tarasowych naprzemiennie: praktyczny przewodnik po rozmieszczaniu połączeń tarasów kompozytowych

Zamontowany jest pierwszy rząd tarasu kompozytowego, ukryte zatrzaski są zablokowane, a powierzchnia wygląda na czystą. Następnie dojdziesz do końca drugiego przejazdu z ścinkiem o średnicy 210 mm. Jeśli zaczniesz następny rząd od tego ścinania i będziesz postępować w tej samej kolejności, wszystkie złącza końcowe ułożą się w linii prostej w poprzek tarasu. Linia ta staje się ścieżką dla stojącej wody, punktem naprężenia końców desek i wizualną siatką, która sprawia, że ​​profesjonalna instalacja wygląda na niedokończoną.

Odpowiedź jest prosta: przesunąć każde złącze końcowe tak, aby żadne dwa sąsiednie rzędy nie miały połączeń znajdujących się w odległości mniejszej niż 300 mm od siebie. Połóż każde złącze bezpośrednio na legarach. Zaplanuj układ pełnej deski przed umieszczeniem pierwszego klipsa. Te trzy zasady sprawią, że taras kompozytowy będzie płaski, gotowy do odprowadzania wody i wolny od nierównych szczelin przez lata.

Dlaczego zdumiewające znaczenie

Deski kompozytowe nie są sztywną bryłą. Rozszerza się i kurczy pod wpływem wahań temperatury, a ruch jest bardziej widoczny, niż wiele osób się spodziewa. Kiedy dwa złącza doczołowe sąsiadujących rzędów stykają się ze sobą, końce desek dociskają się do siebie podczas rozszerzania. To skoncentrowane obciążenie może unieść końce desek, poluzować zaciski i utworzyć zmarszczki biegnące po powierzchni.

Z punktu widzenia drenażu złącza doczołowe są najsłabszymi punktami, ponieważ gromadzą wodę. Jeśli linia łączeń stykowych przecina pokład, szew pozostaje dłużej mokry, przyspieszając zużycie powierzchni i zwiększając ryzyko miejscowego pojawienia się pleśni lub plam. Jest jeszcze czynnik estetyczny. Regularny wzór przesunięcia rozbija połączenia, dzięki czemu oko nie odczytuje ich jako siatki. Ten prosty rytm sprawia, że ​​talia sprawia wrażenie zamierzonej, a nie poskładanej razem.

W połączeniu z solidnym rdzeniem, tarasy współwytłaczane radzą sobie z wilgocią i ruchem lepiej niż standardowe profile. Solidna, współwytłaczana kompozytowa deska tarasowa 140 mm x 23 mm z powierzchnią ochronną Łącząc solidny rdzeń i współwytłaczaną powłokę, płyta ta jest odporna na wilgoć, szkodniki i blaknięcie promieni UV, zapewniając trwałe działanie tarasów o dużej rozpiętości. Idealny do obszarów zewnętrznych wymagających niewielkiej konserwacji. Zobacz produkt →

Standardowe zasady oszołomienia

Większość producentów tarasów kompozytowych wymaga, aby każde połączenie doczołowe było podparte legarem. Koniec deski powinien znajdować się na całej szerokości legara lub przynajmniej sięgać do linii środkowej. Nigdy nie pozwalaj, aby złącze stykowe zwisało pomiędzy dwoma legarami. To najszybsza droga do pękniętego lub odłamanego końca deski.

Odległość przesunięcia to miejsce, w którym osobiste preferencje spełniają praktyczne ograniczenia. Powszechną zasadą jest utrzymywanie sąsiednich połączeń w odległości co najmniej 300 mm. Wielu profesjonalnych instalatorów preferuje układ schodkowy o długości jednej trzeciej lub połowy deski. Na desce o długości 3,6 m jedna trzecia to 1,2 m, co daje powtarzalny rytm bez marnowania materiału.

Wstępnie zaplanowany rysunek układu jest wart więcej niż jakiekolwiek domysły na budowie. Najpierw zaznacz miejsca połączeń na papierze i użyj ścinków dokładnie tam, gdzie wymaga tego plan.

Planowanie i instalacja krok po kroku

Zacznij od szkicu ramy tarasu. Narysuj legary i zanotuj kierunek biegu desek. Oznacz każdy rząd od 1 do N. W pierwszym rzędzie zaznacz położenie złącza końcowego. W drugim rzędzie przesuń ten znak o co najmniej 300 mm. Kontynuuj przesuwanie we wszystkich rzędach.

Podczas montażu pierwszą deskę w każdym rzędzie należy ułożyć przy użyciu deski pełnej długości lub zaplanowanego podcięcia. Wyrównaj złącze końcowe z linią środkową legara, a następnie przymocuj je. Użyj dobijaka, aby zachować spójną szczelinę dylatacyjną pomiędzy dwiema deskami na każdym połączeniu.

Pracuj od zewnętrznej krawędzi w kierunku domu. Dzięki temu końce desek są widoczne na obwodzie i sprawiają, że końcowe cięcie jest mniej widoczne. Przytnij ostatnią deskę tak, aby pasowała, pozostawiając na końcu taką samą szczelinę 3-5 mm zalecaną przez profil tarasu.

Nie wciskaj deski na siłę. Jeśli odetniesz kawałek o 3 mm za długi, będzie on przylegał do sąsiedniej deski i wyginał się w miarę nagrzewania powierzchni. Najpierw wytnij, sprawdź dwa razy, a następnie przytnij.

Pełna sekwencja instalacji, od podkonstrukcji po wykończenia, znajduje się w tym miejscu kompletny podręcznik montażu tarasu kompozytowego .

Zagadnienia specyficzne dla kompozytu

Deski kompozytowe mają wyższy współczynnik rozszerzalności cieplnej niż drewno impregnowane ciśnieniowo. W desce o długości 3,6 m można spodziewać się kilkumilimetrowej zmiany długości w pełnym cyklu lato-zima. Dlatego końce desek potrzebują prawdziwej przestrzeni do ruchu. System ukrytych klipsów działa prawidłowo tylko wtedy, gdy zachowane są odstępy końcowe.

W przypadku dużych rozpiętości konstrukcja z litego rdzenia utrzymuje deski płasko i zmniejsza odstępy pomiędzy złączami. Klasyczna deska tarasowa z litego kompozytu o wymiarach 140 mm x 23 mm z HDPE z recyklingu Ta lita płyta, wykonana w 30% z HDPE pochodzącego z recyklingu i naturalnego włókna drzewnego, zapewnia wytrzymałość strukturalną, odporność na owady i gnicie oraz dwustronną fakturę drewna. System ukrytych klipsów upraszcza instalację na dużych tarasach zewnętrznych. Zobacz produkt →

Szerokość deski zmienia również plan schodkowy. Płyta o grubości 140 mm wytwarza więcej spoin na metr kwadratowy niż płyta o grubości 150 mm. Więcej połączeń oznacza więcej punktów przesunięcia do zarządzania, dlatego należy ponownie obliczyć wzór schodkowy, gdy znana będzie szerokość deski.

Jeśli rozważasz kompromisy między współwytłaczaniem a klasycznym WPC, to porównanie współwytłaczania i klasycznego WPC omawia istotne różnice bardziej szczegółowo.

Alternatywa dla tablicy przejściowej

Niektórzy twórcy talii całkowicie pomijają klasyczne podejście ze staggerem. Instalują deskę przejściową, zwaną również tablicą przerywającą, prostopadle do desek pokładu głównego. Deska przejściowa dzieli powierzchnię pokładu na krótsze odcinki. Wszystkie deski po jednej stronie zaczynają się i kończą na płycie przejściowej, a ich ścinki przechodzą na drugą stronę.

Ta metoda pozwala na wizualne przerwanie pokładu co 1,5 do 2,5 metra. Pozwala to uniknąć długich linii połączeń, które mogą pełzać po całkowicie naprzemiennym polu, i ułatwia kontrolę rozszerzania, ponieważ żadna deska nie jest dłuższa niż odcinek pomiędzy płytami przejściowymi. Kompromis polega na dodatkowym kadrowaniu i cięciu, ale ostateczny wygląd jest bardziej przemyślany.

Głęboko tłoczone powierzchnie sprawiają, że każdą deskę można czytać jak osobną deskę. Antypoślizgowa, głęboko tłoczona kompozytowa deska tarasowa 3D 146 mm x 21 mm Deska ta posiada głęboko wytłoczone słoje drewna 3D, które zapewniają naturalną antypoślizgowość i ochronę przed promieniowaniem UV. Jego trwała, solidna konstrukcja jest odporna na wypaczenia i szkodniki, a system ukrytych klipsów umożliwia szybki montaż na tarasach zewnętrznych. Zobacz produkt →

Typowe błędy, których należy unikać

• Przesunięcie mniejsze niż 300 mm. Dwa pobliskie złącza w tym samym przęśle legarów przenoszą ruch na siebie i powodują podnoszenie końca deski.
• Połączenia stykowe bez wsparcia. Koniec deski, który unosi się nad pustą szczeliną, ulegnie odpryskom lub pęknie. Zawsze planuj układ legarów tak, aby każde złącze miało pod spodem solidne łożysko.
• Ignorowanie odstępów między legarami. W odległości 400 mm od środka koniec deski może opierać się na środku legara. W odległości 600 mm od środka podwoić legar w miejscu połączenia.
• Zbyt ciasne docięcie szczeliny dylatacyjnej. Szczelina 2 mm zniknie, gdy tylko słońce dotknie pokładu. Na każdym połączeniu końcowym należy zastosować minimalną zalecaną przez producenta szczelinę 3-5 mm.
• Wkręcanie śrub przez system ukrytych klipsów. Deski kompozytowe przeznaczone są do mocowania na zatrzaski. Śruba tworzy pułapkę wodną i uniemożliwia prawidłowe działanie systemu klipsów.

Ostateczne dania na wynos

Zataczanie się desek tarasowych oddziela wysokiej klasy pokład od łańcucha przyszłych obrażeń. Umieść na planie minimalne przesunięcie 300 mm, podeprzyj każde połączenie doczołowe i przestrzegaj szczeliny dylatacyjnej. Jeśli najpierw naszkicujesz układ, instalacja stanie się niemal mechaniczna. Pomiń to i obstawiasz żywotność talii na szczęście. Dzięki niewielkiemu planowaniu uzyskasz płaską, cichą i dobrze wyglądającą powierzchnię na lata.